De stille kloof
05-02-2026
De bedrijfsarts stuurde iemand door met depressieve gevoelens. De huisarts had eerder antidepressiva voorgeschreven, maar dat hielp niet. De vrouw vertelde dat haar collega's hadden opgemerkt dat ze stiller en afweziger was dan anders. Werken betekende veel voor haar, dus ze wilde graag psychosociale hulp.
De vrouw zag er verzorgd uit, maar stelde zich ook wat afwachtend op. Ze gaf aan dat ze het moeilijk vond om te vertellen waarom ze zich al zolang somber voelde, want ze had alles wat ze zich kon wensen: ze was gezond, had een aardige man, leuke kinderen en materieel hadden ze het goed. Toch klopte er iets niet. Met betraande ogen 'bekende' ze dat ze niet meer gelukkig was in haar huwelijk. Haar man verdiende echter niet dat zij dagdroomde over een andere relatie, voegde ze eraan toe.
Ik vroeg of daar dan sprake van was en dat was niet het geval, zei ze. Ze had echter wel een beeld van hoe een relatie kon zijn: met diepere wederzijdse gevoelens en seksuele aantrekkingskracht. Met haar man besprak ze dat niet, want het zwijgen leek haar het beste voor iedereen. Er was alleen een probleem, want de kleinste aanraking van haar man riep weerzin op. Toch wilde ze wilde hem niet teleurstellen en ging braaf ‘klaarliggen’ als hij aangaf met haar te willen vrijen. Het was een kwestie van zichzelf even afsluiten. Maar ze hield het niet vol en betrapte zich erop dat ze het niet erg zou vinden als hij er niet meer zou zijn. Nu moest ze wel met iemand praten!
In het gesprek lukte het haar goed om positieve gedachten ten aanzien van de man te formuleren. Maar toen ik vroeg naar negatieve gevoelens kwam er geen kritische noot uit haar mond. 'Wat opmerkelijk,' zei ik. Daarop zei ze dat het niet zijn schuld was dat ze ongelukkig was. ‘Wiens schuld is het dan?’, vroeg ik. ‘Die van niemand, eigenlijk,’ antwoordde ze. ‘Maar weet je man dat je niet gelukkig bent in jullie relatie?’ ‘Nee, natuurlijk niet, dat kan ik hem en de kinderen niet aandoen! Ze zijn geweldig voor mij en doen zó hun best!’
Ze hoopte op een mogelijkheid waardoor zij zich gelukkiger zou voelen, zonder dat ze open kaart zou hoeven spelen. 'Maar dan ontneemt u zichzelf en uw man de kans om te onderzoeken wat uw relatie waard is na al die jaren.' Ze reageerde met zelfverwijt. Zó lang dingen onbesproken laten dat alles zich alleen maar opstapelt. Hoe kom je daar uit? Toen was het even stil. Opeens besefte ze dat ze ook geen interesse had getoond in zijn gedachten en gevoelens. Was dit een eye-opener?
Veel mensen leven met elkaar in wat als een 'wederzijdse levensleugen' kan worden omschreven. Ze houden ten opzichte van elkaar en de buitenwereld de schijn op dat ze nog steeds voor elkaar kiezen. Maar innerlijk betreuren ze deze keuze of ervaren deze als frustrerend. Zonder openheid leidt dat zeker tot een kloof. En dan maakt het niet uit of je dagdroomt of daadwerkelijk in de armen van een ander vlucht…