Waarom zit iemand in je allergie?
11-10-2026
Iedereen ergert zich weleens aan een ander. Wie dat nooit doet is heilig of niet helemaal eerlijk tegenover zichzelf. Soms roept iemand zoveel weerstand op dat we verzuchten: die zit in mijn allergie.
Ieder mens heeft kwaliteiten die bepalen hoe hij handelt en naar de wereld kijkt. Daadkracht, zorgzaamheid, nauwkeurigheid, empathie: eigenschappen die ons waardevol maken voor anderen. Maar iedere kwaliteit heeft een keerzijde. Wie daadkrachtig is, kan gaan drammen. Wie zorgzaam is, kan betuttelen. Wie zorgvuldig is, kan zich verliezen in details.
De valkuil is vaak niet een gebrek aan kwaliteit, maar een teveel ervan. Wat ons kracht geeft, kan een ander benauwen. De kunst is dus niet onze kwaliteiten af te leren, maar te herkennen wanneer we erin doorschieten. Ik heb zo’n partner. Zijn geduld is een verademing wanneer bij mij de stoom uit de oren komt omdat de wereld niet snel genoeg draait. Totdat zijn geduld omslaat in afwachten.
‘Wat? Heb je de loodgieter nog steeds niet gebeld? Dat zou je vorige week al doen.’
Bij hem is stevast morgen. Bij mij had het gisteren al moeten gebeuren. Zijn bedachtzaamheid, die ik soms bewonder, ervaar ik op andere momenten als passiviteit. Blijkbaar hangt de waardering voor een eigenschap ook af van wie ernaar kijkt. We worden gewaardeerd om onze daadkracht, betrokkenheid of zorgvuldigheid en beschouwen die eigenschappen al snel als vanzelfsprekend.
Onbewust verwachten we dat anderen net zo handelen als wij. Doen ze dat niet, dan noemen we hen traag, ongeïnteresseerd of slordig. Zo maken we onze eigen manier van leven tot de norm. Op een slechte dag wordt onze kwaliteit een karikatuur. De daadkrachtige wordt een drammer, de zorgzame een betuttelaar en de nauwkeurige een muggenzifter. Wat ons waardering oplevert, kan ons dus ook kritiek bezorgen.
En dan is er de ALLERGIE. Eigenschappen die we in onszelf niet zouden verdragen, veroordelen we bij anderen soms genadeloos: besluiteloosheid, afstandelijkheid of slordigheid. En de rest. Maar waarom raakt het ons zo? Is het gedrag van de ander werkelijk het probleem, of botst het vooral met onze eigen normen en overtuigingen?
Je hoeft niet elke irritatie te benoemen. Wel dat het loont om te onderzoeken wat een ander in ons oproept. Misschien zien we dan dat onze kwaliteiten ook beperkingen hebben en dat wat ons ontbreekt, bij een ander juist een aanvulling kan zijn.
Het leven zou eenvoudiger zijn als iedereen dacht en handelde zoals wij. Maar sommige kleuren vloeken en sommige karakters botsen. We kunnen proberen de ander te veranderen, of ons blijven ergeren aan wat hij niet is. De vraag is wat dat oplevert. Je kunt niet alles rechtzetten wat volgens jou scheef staat. (Probeer het eens bij een banaan).
Soms is de ander inderdaad te veel van iets. En soms zijn wij dat zelf.